Van niemand naar iemand, maar 1 letter verschil. Van niets naar iets, enkel “ce putain papier”.

Hij is moe, uitgeput

5 jaar van onzekerheid, van ontbering,van angst, van destabilisatie, van anonimiteit, van afhankelijkheid. Afhankelijk van anderen, niet kunnen voorzien in je basisbehoeften. De rij moeten doen voor eten, de rij moeten doen voor toilet, voor douche, voor kleren, voor papieren die er nog steeds niet zijn. Elke keer opnieuw nederig moeten zijn, je schamen,, je eigen lot en toekomst niet in handen hebben.

Er zijn dagen van hoop, van plannen voor de toekomst.

Er zijn dagen van totale wanhoop, van plannen voor zelfmoord tot terugkeren.

Maar er is de liefde voor dit land, de hoop iets voor dit land te kunnen betekenen en eindelijk het leven te kunnen beginnen, hier, uit de illegaliteit, wij samen.

Van niemand naar iemand, maar 1 letter verschil. Van niets naar iets, enkel “ce putain  papier”.

Het eeuwige wachten, de onzekerheid maakt hem gek, kraakt hem, maakt hem angstig, en bezorgt hem depressieve gedachten. Niemand die dit ziet, want hij houdt zich sterk bij anderen, zo sterk, zo moedig, tonnen van bewondering voor hem. Maar als hij kraakt , moet ik de storm doorstaan, elke keer opnieuw en dat weegt op mij, maar nog meer op hem. We leven een jaar samen , maar niet op een evenwichtige basis. Hij kan me niets geven, enkel eindeloze liefde, dat volstaat voor mij. Voor hem is dat een bron van frustratie, om voor alles afhankelijk te zijn. Hij haat zichzelf omdat hij naar hier is gekomen, het maakt hem onzeker en heeft zoveel bevestiging nodig. Het idee van op zijn 36e nog niets te hebben bereikt maakt hem gek, drijft hem tot wanhoop, elke dag dat de regularisatie uitblijft is een dag van zijn leven weg, en het leven is zo kort. Het enige wat hij vraagt is om normaal te kunnen leven en te kunnen bijdragen aan ons gezin en de maatschappij. Hij kan niet gelukkig zijn, zegt hij zelf. En het is verdomd zwaar om elke dag te proberen om hem van kleine gelukjes te voorzien, om de zoveelste crash te vermijden.

Al 3 jaar sleurt hij zich elke morgen uit bed om vrijwillig te gaan werken, nog wel voor een organisatie gesubsidieerd door de overheid…oh ironie. Hij houdt van zijn “job”,  heeft wat verantwoordelijkheid, wordt er geapprecieerd, maar wat haalt het allemaal uit, een loon en contract  blijft uit.  Hij is zo kwetsbaar met zijn groot hart, trekt zich het lot van anderen aan en dat maakt van hem zo een mooi persoon. 

Hij is oprecht eerlijk, over zijn gevoelens, over onze liefde voor elkaar en hoopt om me te kunnen teruggeven wat ik hem heb gegeven, hij is dankbaar voor alles. Maar hoe langer zijn regularisatie uitblijft, hoe meer dat de zweer ettert en hoe meer hij er mentaal onder door gaat. De recente hongerstaking heeft het er allemaal weer nog wat meer ingewreven, het ligt zo gevoelig.

Het gevoel van niemand te zijn, een portefeuille te hebben waar geen enkel bewijs van identiteit is zit, de angst om controles, te werken en geen recht te hebben op een loon, een tandarts of dokter overhalen om hem te ontvangen, dagelijks dit stigma dragen, het is gewoon teveel en onmenselijk om te dragen.

De verantwoordelijkheid die hij draagt naar zijn familie in zijn geboorteland is verpletterend groot, ze rekenen op hem, voor hen is hij de held en zijn “dubbel leven” hekelt hij enorm, want hij vindt zichzelf helemaal geen held, eerder een mislukkeling. 

Hierdoor heeft hij zeer weinig zelfvertrouwen en heeft hij nood aan bevestiging en wil hij voor iedereen goed doen, wat hem dan weer uitput. 

En ik zit in geweldige tweestrijd…. de enige uitweg die hij ziet is te trouwen om al deze ellende te stoppen en het leven te kunnen beginnen waar we beiden zo naar trachten. 

Moeten we dan trouwen om het falende en onmenselijke beleid in dit land te steunen, het maakt me boos dat mensen speelbal zijn van de politiek en die procedures ellendig lang aanslepen. 

Moet ik mijn scepticisme tegenover het huwelijk opzij zetten en tegen mijn persoonlijke principes trouwen omdat de overheid zijn werk niet doet?

Moeten we trouwen omdat zijn godsdienst dat zo voorschrijft? 

Mijn koppigheid en geweten zegt me voorlopig dat dit niet de juiste weg zou zijn.

Dus wachten we en probeer te troosten

Ik ben ook moe